Onder 4.7 Parket bij de Hoge Raad 7 oktober 2016

Ook de aan deze subklacht ten grondslag liggende opvatting lijkt mij juist. Ik denk dat de gefaseerde en door middel van (gedeeltelijke) uitwerkingsplannen gerealiseerde uitvoering van een bestemmingsplan inderdaad een aanwijzing ervoor kan opleveren dat de gezamenlijke gronden die in het gebied van dat bestemmingsplan liggen niet als één geheel in exploitatie worden gebracht. Het (door de rechtbank gevolgde deskundigenadvies in de zaak van het) arrest van Uw Raad van 11 juli 2008 inzake [...]/Enschede (ECLI:NL:HR:2008:BD2407, NJ 2008/451) waarnaar [eiser] zowel bij de rechtbank als thans in cassatie heeft verwezen, illustreert dat. Als een bestemmingsplan niet in uitwerkingsplannen behoeft te worden geconcretiseerd en niet gefaseerd maar in één keer wordt gerealiseerd kan daarin inderdaad een aanwijzing liggen voor de conclusie dat de gronden die binnen het gebied van het bestemmingsplan liggen als één geheel in exploitatie worden gebracht, en dus een complex in de zin van art. 40d lid 2 Ow vormen. Het omgekeerde kan een aanwijzing vormen voor de tegengestelde conclusie dat binnen het bestemmingsplan liggende gronden niet als één geheel in exploitatie worden gebracht en dus niet in één en hetzelfde complex liggen. Het zijn echter slechts aanwijzingen, die niet de doorslag behoeven te geven; ook andere – en vooral economische – factoren zullen mede van belang zijn voor de beantwoording van de vraag of bepaalde gronden al dan niet als één geheel in exploitatie worden gebracht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bf0a67faa69117a3e7790130822ee02da36de868b7cce6cb6fc009d6fc0eae0 | shasum -a 256