Onder 4.22 Parket bij de Hoge Raad 7 oktober 2016

De onteigende mag doen met de schadeloosstelling wat hem goeddunkt. Dat geldt m.i. ook voor het voorschot, zij het dat hij rekening moet houden met de mogelijkheid dat hij het voorschot zal moeten terugbetalen voor zover de schadeloosstelling op een lager bedrag zal worden vastgesteld. Het voorschot krijgt hij niet om dat liquide te houden (op een bankrekening met direct opeisbaar tegoed te laten staan) in afwachting van de definitieve vaststelling van de hem toekomende schadeloosstelling, maar om hem in staat te stellen daarmee dadelijk na het verlies van het onteigende zijn leven naar believen opnieuw in te richten, bijvoorbeeld door dat te besteden aan een verplaatsing van zijn bedrijf naar een andere locatie of aan de koop van een vervangend woonhuis, of aan een wereldreis met zijn hele gezin, of door het geld simpelweg (met hoop op koerswinst) in aandelen te beleggen. Anders zou het immers geen goede zin hebben om hem überhaupt een voorschot uit te keren. Men moet dus niet ervan uitgaan dat de onteigende bij de besteding van het voorschotbedrag rekening zal hebben te houden met een (al dan niet fictief of forfaitair) rendement dat hij wellicht, als het voorschot te hoog blijkt te zijn, weer zal moeten afstaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bf0a67faa69117a3e7790130822ee02da36de868b7cce6cb6fc009d6fc0eae0 | shasum -a 256