Onder 12.3. Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 2017

Een bij voorraad uitvoerbaar kort geding-vonnis is niet goed vergelijkbaar met een voorwaardelijke veroordeling waarbij bevolen is dat de voorwaarden direct uitvoerbaar zijn. Dat komt doordat de juridische constructie verschilt. De verbeurte van een dwangsom als het kort geding-vonnis niet wordt nageleefd, is een sanctie die los kan worden gedacht van de uitkomst van het eigenlijke geschil. Daarom kan volgehouden worden dat het verschuldigd zijn van de dwangsom geen nadeel toebrengt aan de zaak ten principale, om met art. 257 Rv te spreken. In het strafrecht raakt een onherroepelijke last tot tenuitvoerlegging van het vonnis wegens de overtreding van een dadelijk uitvoerbare voorwaarde wel direct de beslissing ten principale. Een door de voorzieningenrechter opgelegde dwangsom kan beter vergeleken worden met de verplichting tot storting van een waarborgsom die op grond van art. 14c lid 2 sub 3e Sr als bijzondere voorwaarde kan worden opgelegd. De vraag of die waarborgsom ongeacht de uitkomst van de strafzaak aan de Staat kan vervallen als de dadelijk uitvoerbare voorwaarden niet worden nageleefd (zie art. 14g lid 4 Sr), vertoont grote overeenkomsten met de vraag of het verschuldigd zijn van de dwangsom definitief is. De vraag of het veroordelende vonnis tenuitvoergelegd kan worden, is van andere orde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/707d2427a741b6ae3fb71fb847b3de022c83fd4918d4b5a303463a34d59e77a4 | shasum -a 256