Onder 13.4. Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 2017

De prominente plaats die het uitgangspunt dat alleen onherroepelijke vonnissen en arresten ten uitvoer mogen worden gelegd in ons recht heeft, maakt dat niet gemakkelijk mag worden aangenomen dat de wetgever van dit uitgangspunt heeft willen afwijken. Het ‘anders bepalen’ waarvan art. 557 lid 1 Sv spreekt, moet dus in beginsel expliciet geschieden. Over het ontbreken van een uitdrukkelijke wetsbepaling die in de dadelijke tenuitvoerlegging voorziet, moet misschien – ik zeg niet voor niets misschien – heengestapt worden als uit de wetsgeschiedenis onmiskenbaar blijkt dat de dadelijke tenuitvoerlegging de bedoeling van de wetgever is geweest. Die situatie doet zich hier echter niet voor. De vraag naar de consequenties van een eventuele niet-naleving van de dadelijk uitvoerbare voorwaarden is tijdens de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel geen enkele keer aan de orde geweest. Het opvallende stilzwijgen dat op dit punt aan de dag werd gelegd en het geheel ontbreken van nadere wettelijke voorzieningen, wijzen er veeleer op dat de wetgever niet heeft gewild dat de tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk opgelegde straf kan worden gelast als die nog niet onherroepelijk is. Ik verwijs kortheidshalve naar hetgeen hierover onder de punten 6 en 7 is uiteengezet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/707d2427a741b6ae3fb71fb847b3de022c83fd4918d4b5a303463a34d59e77a4 | shasum -a 256