Onder 13.5. Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 2017

Aan het voorgaande kan naar mijn mening niet afdoen dat, zoals door de rechtbank Den Haag is overwogen , de inzet van de wetgever erop gericht was om het stelsel van voorwaardelijke sancties zodanig te verbeteren, dat maximale effecten kunnen worden verwacht van een voorwaardelijke veroordeling waarbij de straf als stok achter de deur fungeert en dat uit de memorie van toelichting volgt “dat de wetgever voor de geloofwaardigheid van een voorwaardelijke sanctie een snelle en consequente reactie bij niet-naleving essentieel acht”. Inderdaad is door de regering grote nadruk gelegd op de wenselijkheid van een snelle en consequente reactie op de overtreding van de gestelde voorwaarden. De desbetreffende passages hebben echter betrekking op de voorgestelde invoering van art. 14fa en art. 77cca Sr. Conclusies met betrekking tot de mogelijkheid om de opgelegde voorwaarden dadelijk uitvoerbaar te doen zijn, kunnen daaruit bezwaarlijk getrokken worden. En de stelling dat de wetgever ‘maximale effecten’ nastreefde, is te algemeen om daaraan de gevolgtrekking te verbinden dat de wetgever die effecten tegen elke prijs heeft willen nastreven en daarom bereid was stilzwijgend een ver gaande afwijking van het in art. 557 lid 1 Sv neerlegde uitgangspunt te aanvaarden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/707d2427a741b6ae3fb71fb847b3de022c83fd4918d4b5a303463a34d59e77a4 | shasum -a 256