Onder 3.5. Parket bij de Hoge Raad 5 september 2017

Volgens de jurisprudentie van de Hoge Raad kan echter een verdachte die verhinderd is om te verschijnen, ook als hij van zijn aanwezigheidsrecht geen afstand heeft gedaan, niet altijd aanspraak maken op een schorsing van het onderzoek ter terechtzitting. Bovendien wordt van de verdachte die hoger beroep heeft ingesteld en prijs stelt op een berechting op tegenspraak verwacht dat hij een zekere verantwoordelijkheid neemt om ervoor te zorgen dat hij op de hoogte blijft van de voortgang van de behandeling van zijn zaak en hiertoe contact onderhoudt met zijn raadsman of raadsvrouw. Tot slot gaat ook het EHRM er in zijn jurisprudentie van uit dat het aanwezigheidsrecht van verdachten niet absoluut is en dat van een verdachte bijvoorbeeld mag worden gevergd dat hij de nodige inspanningen verricht om ter terechtzitting aanwezig te zijn. Van de andere kant is zowel in de jurisprudentie van de Hoge Raad als van het EHRM erkend dat het aanwezigheidsrecht van groot belang is en dat daaraan zeker niet zomaar voorbij mag worden gegaan. Daarom moet de rechter die een daarop gebaseerd verzoek tot aanhouding afwijst, zijn afwijzing zodanig motiveren, dat in cassatie toetsbaar is of de op het spel staande belangen op de juiste wijze zijn afgewogen en het recht van de verdachte op een eerlijk proces als bedoeld in art. 6 EVRM niet is geschonden. Een dergelijk verzoek mag niet uitsluitend worden afgewezen omdat het onvoldoende is onderbouwd of op grond van overwegingen van efficiency.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/662edc49ffd9427f7464c59c6f83921a73e37e556992ebf4352ee709ab021662 | shasum -a 256