Onder 3.7. Parket bij de Hoge Raad 5 september 2017

De belangrijkste reden dat ik de afwijzing van het aanhoudingsverzoek in casu toereikend gemotiveerd acht, is evenwel gelegen in het simpele feit dat het aanhoudingsverzoek, afgaand op de inhoud van het proces-verbaal van de terechtzitting van 2 december 2015, nauwelijks aanknopingspunten bood wat betreft het moment waarop de behandeling van de zaak dan wel zou kunnen worden voortgezet, hetgeen kennelijk voor het hof reden was te concluderen “dat het niet duidelijk is of en wanneer hij terug zal komen naar Nederland”. Evenmin heeft de raadsvrouw, buiten haar algemene verwijzing naar ‘de jurisprudentie in het kader van het aanwezigheidsrecht’, iets gezegd waaruit een zaaksspecifiek belang van de verdachte bij aanwezigheid kan worden afgeleid. Anders dan in de toelichting op het middel lijkt te worden gesteld, is het hof er bij de beoordeling van het aanhoudingsverzoek van de raadsvrouw niet van uitgegaan dat de verdachte zonder meer niet van zijn aanwezigheidsrecht gebruik wilde maken, maar heeft het hof alleen vastgesteld dat het antwoord op de vraag of de verdachte nog bij de behandeling van zijn zaak aanwezig wilde zijn volstrekt onduidelijk was. Die vaststelling is gelet op wat de raadsvrouw heeft aangevoerd in ieder geval niet onbegrijpelijk. Daarom vind ik het ook niet onbegrijpelijk dat het hof uiteindelijk heeft geoordeeld dat het belang van het aanwezigheidsrecht van de verdachte in dit geval niet opwoog tegen de andere betrokken belangen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/662edc49ffd9427f7464c59c6f83921a73e37e556992ebf4352ee709ab021662 | shasum -a 256