Onder 3.8 Parket bij de Hoge Raad 29 september 2017

Dit betekent dat het eerste argument niet kan slagen. De klacht bij onderdeel 1.1 , dat het hof heeft miskend dat art. 3 lid 1, onder a, LLMC uitsluitend betrekking heeft op de vordering van de hulpverlener voor kosten wegens door hem zelf verleende hulp, gaat niet op. Het hof heeft dit niet miskend. In het onderhavige geval gaat het echter niet om een vordering uit hulpverlening, maar om de verhaals vordering van kosten van hulpverlening. Dergelijke vorderingen vallen in ieder geval niet onder art. 3 sub a LLMC (zie onder 2.22). Ook heeft het hof niet miskend dat art. 1 lid 3 LLMC, ook voor wat betreft de tweede volzin daarvan, alleen betrekking heeft op de bevoegdheid van de hulpverlener die zelf schade heeft veroorzaakt, om zijn eigen aansprakelijkheid te beperken (zie onder 2.20). De verwijzing van het hof naar die bepaling in rov. 18 begrijp ik als een nadere motivering van zijn oordeel dat aan het begrip ‘hulpverleningswerkzaamheden’ (waarvan volgens Eitzen sprake is) een ruime uitleg moet worden gegeven en dat dergelijke werkzaamheden ook bergingswerkzaamheden, zoals in het onderhavige geval aan de orde zijn, omvatten. Hierbij is overigens op te merken dat het hof niet heeft beoordeeld of sprake is van hulpverlening in de zin van art. 3 lid 1, onder a, LLMC, omdat dit niet van belang is voor de te beantwoorden vraag of de regresvordering van [verweerder] c.s. een vordering is als bedoeld in art. 2 lid 1, onderdeel d of e LLMC.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/62f4e80eadc87a9b063b9700fdb1019fcdb19bafda2858f010a6a28930ea0f67 | shasum -a 256