Onder 2.11 Parket bij de Hoge Raad 29 september 2017

Bij dit alles ware te bedenken dat art. 13b Opiumwet de bevoegdheid van de burgemeester aan geen verdere beperkingen onderwerpt dan dat sprake is van woningen of lokalen of daarbij behorende erven waarin of waarop verboden middelen worden verkocht, afgeleverd of verstrekt dan wel daartoe aanwezig zijn, en dat de wetgever het voor het overige aan de gemeenten zelf heeft overgelaten af te wegen op welke wijze zij van de bedoelde bevoegdheid gebruik willen maken. Met de motieven die aan het in de Strategienota geformuleerde beleid ten grondslag liggen, heeft de Gemeente de grenzen van haar beleidsvrijheid niet overschreden, ook niet voor zover dat beleid aan ruimtelijke aspecten raakt. Terwijl ook reeds vóór de inwerkingtreding van art. 13b Opiumwet het bestuurlijke optreden door een (met al dan niet geabstraheerde vormen van overlast samenhangende) aantasting van woon-, winkel- en leefklimaat kon zijn ingegeven, is met art. 13b Opiumwet (dat de eis van al dan niet geabstraheerde vormen van overlast niet langer stelt) mede beoogd mogelijk te maken dat in het lokale beleid “tevens rekening kan worden gehouden met de effecten van de handel in en het gebruik van drugs op het openbare leven en andere lokale omstandigheden” en dat het gemeentelijke beleid op “de plaatselijke situatie” wordt toegespitst . Er is naar mijn mening geen enkele grond om aan te nemen dat van de bij het plaatselijke drugbeleid te betrekken effecten van de aanwezigheid van coffeeshops op het openbare leven en andere lokale omstandigheden, de effecten op en de verstoring van andere ruimtelijke functies (zoals de functie van de betrokken straten als toegang tot het verdere centrum van de Gemeente en de ruimtelijke functies die meer in het algemeen woon-, winkel- en leefklimaat bepalen) zouden zijn uitgesloten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8a00515d514a2ac4475b1d73cdacc6c129e25a54fad66a7d559995b2441b615b | shasum -a 256