Onder 2.20 Parket bij de Hoge Raad 29 september 2017

Bij het voorgaande komt dat (naar overigens in subonderdeel 2.1 wordt onderkend ) Otah c.s. aan hun aanspraak op nadeelcompensatie slechts ten grondslag hebben gelegd dat (zoals voor een aanspraak op nadeelcompensatie ingevolge het égalité -beginsel is vereist) een wijziging van het gemeentelijke coffeeshopbeleid op louter (of overwegend) ruimtelijke gronden géén normaal maatschappelijk en/of bedrijfsrisico risico vormt. Voor zover het niet gaat om ruimtelijk beleid, maar om (in hun ogen: “echt”) coffeeshopbeleid, lijken Otah c.s. te hebben aanvaard dat gewijzigde inzichten inzake dat beleid wel degelijk onder het normaal maatschappelijk en/of bedrijfsrisico kunnen vallen en (niettegenstaande het thans ingeroepen vertrouwens- en evenredigheidsbeginsel) aan nadeelcompensatie in de weg kunnen staan . In de feitelijke instanties hebben Otah c.s. zich nimmer op een rechtstreeks uit het (enkele) vertrouwens- en/of evenredigheidsbeginsel voortvloeiende aanspraak op nadeelcompensatie beroepen. Evenmin hebben zij ooit gesteld dat (i) bij hen het gerechtvaardigd vertrouwen is gewekt dat, zolang zij de aan de gedoogverklaringen verbonden voorwaarden zouden naleven, die verklaringen “steeds” zouden worden verlengd en/of (ii) dat het maatschappelijk belang dat met het gewijzigde gemeentelijke beleid is gediend, zonder nadeelcompensatie in de gegeven omstandigheden niet tegen het door hen geleden nadeel zou opwegen. Subonderdeel 2.3 verwijst dan ook niet naar vindplaatsen in de stukken van de feitelijke instanties, maar doet in plaats daarvan een beroep op de verplichting van het hof tot ambtshalve aanvulling van rechtsgronden, welke verplichting in de gedachtegang van het subonderdeel zou impliceren dat het hof had dienen te onderzoeken of gerechtvaardigd vertrouwen bij Otah c.s. was ontstaan dan wel of van onevenredigheid in de door subonderdeel 2.2 bedoelde zin sprake was ( “(…) is zijn oordeel onvoldoende gemotiveerd, nu het hof niet (zo nodig onder ambtshalve aanvulling van de rechtsgronden) onderzoekt of zo’n gerechtvaardigd vertrouwen bij Otah c.s. is ontstaan (…) dan wel of voorbedoelde onevenredigheid (…) bestaat (…).” ). Het beroep op de verplichting tot ambtshalve aanvulling van de rechtsgronden gaat al hierom niet op, omdat aanvulling van de rechtsgronden slechts is aangewezen als de relevante feiten reeds vaststaan, en een aanvulling van de rechtsgronden daarom onmogelijk in een nadere onderzoek van feitelijke aard kan zijn gelegen. Ook om die reden kan subonderdeel 2.3 niet slagen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8a00515d514a2ac4475b1d73cdacc6c129e25a54fad66a7d559995b2441b615b | shasum -a 256