Onder 3.5 Parket bij de Hoge Raad 13 oktober 2017

Voor beide gevalstypen (onzekere schade of onzeker causaal verband) zijn oplossingen ontwikkeld. Daarbij kunnen oplossingen van het klassieke alles-of-niets-type (in de regel leidend tot toe- of afwijzing van de vordering) worden onderscheiden van tussenoplossingen die leiden tot toewijzing van een deel van de vordering. In de schadevariant gaat het dan om het leerstuk van het verlies van een kans, ook wel aangeduid als kansschade, en in de causaliteitsvariant om proportionele aansprakelijkheid. In de klassieke benadering draagt één van de partijen, eiser of gedaagde, de lasten van onzekerheid. In beginsel is dat de eiser. Hij dient aannemelijk te maken dat hij door de fout schade heeft geleden. Slaagt hij hierin niet, dan zal zijn vordering worden afgewezen. De risico’s liggen dus geheel bij hem, wat tot onredelijke resultaten kan leiden. In dit verband wordt eiser in sommige gevallen wel tegemoetgekomen met oplossingen die deel uitmaken van het bewijsrechtelijk instrumentarium, zoals een bewijsvermoeden of het voorshands bewezen achten van de schade. De lasten van onzekerheid komen dan in aanzienlijke mate bij gedaagde terecht. De omkeringsregel, die hierna nog aan de orde komt (randnummers 3.10 e.v.), is daarvan een voorbeeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d370b8d4711ed901c8b0c5b9c317b80b8e7874d6e0ebb8ef3de205a2e012c0ff | shasum -a 256