Onder 4.3 Parket bij de Hoge Raad 17 februari 2017

De wachttermijn van tien jaar voor een hernieuwde toelating van de schuldenaar tot de schuldsaneringsregeling is met de invoering van het wetsvoorstel “Wijziging van de Faillissementswet in verband met de sanering van schulden van natuurlijke personen” van 28 december 1992, in de Faillissementswet opgenomen ter voorkoming van een aaneenschakeling van schuldsaneringen en faillissementen. Art. 288 lid 2 sub a Fw, de voorloper van het huidige art. 288 lid 2 sub d Fw, bevatte een facultatieve afwijzingsgrond en bepaalde dat het verzoek tot toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling kon worden afgewezen indien minder dan tien jaar voorafgaande aan de dag waarop het verzoekschrift is ingediend, de schuldenaar ingevolge een bij kracht van gewijsde gegane uitspraak in staat van faillissement heeft verkeerd of ten aanzien van hem de schuldsaneringsregeling van toepassing is geweest. In de Nota naar aanleiding van het verslag merkte de minister op dat toepassing van de regeling een kans op een “schone lei” inhoudt die in beginsel slechts eens in de tien jaar wordt geboden. Bij de invoering van het wetsvoorstel “Wijziging van de Faillissementswet in verband met herziening van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen” van 16 december 2004, is art. 288 lid 2 sub a Fw omgezet in een imperatieve afwijzingsgrond (art. 288 lid 2 sub c Fw).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dd2887eed2331712a5dd78b8a337d224ad37ca5b476fe61e5eec94e7f4c622d4 | shasum -a 256