Onder 4.4 Parket bij de Hoge Raad 17 februari 2017

Over het einde van de periode waarop de schuldsaneringsregeling van toepassing is geweest in de zin van art. 288 lid 2 sub d Fw, kan – zoals de rechtbank in onderdeel 3 van haar tussenvonnis heeft aangegeven – verschillend worden gedacht. Er kan zowel aansluiting worden gezocht bij het “formele einde” van de schuldsaneringsregeling als bedoeld in art. 356 lid 2 Fw, als bij het “materiële einde” zoals bedoeld in art. 349a Fw. Art. 356 lid 2 Fw bepaalt dat de schuldsaneringsregeling van rechtswege is beëindigd zodra de slotuitdelingslijst verbindend is geworden dan wel, indien de rechtbank de toepassing van de schuldsaneringsregeling heeft beëindigd op grond van art. 354a Fw (de ‘vereenvoudigde procedure’ op grond waarvan de schuldsaneringsregeling op een eerder moment kan worden beëindigd, met verlening van de “schone lei”), zodra de uitspraak tot de beëindiging in kracht van gewijsde is gegaan. Art. 349a lid 1 Fw bepaalt dat de termijn van de schuldsaneringsregeling drie jaar bedraagt, te rekenen van de dag van de uitspraak tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, die dag daaronder begrepen. De termijn van de schuldsaneringsregeling kan door de rechtbank of de rechter-commissaris worden verlengd (art. 349a lid 1 Fw) of worden verkort (art. 349a lid 2 en 3 Fw). Verlenging van de termijn van de schuldsaneringsregeling is mogelijk tot maximaal vijf jaar. In zijn beschikking van 24 februari 2012 heeft de Hoge Raad geoordeeld dat de tweede afdeling van titel III, de afdeling die gevolgen van de schuldsanering regelt, niet (meer) van toepassing is na het verstrijken van de in art. 349a Fw genoemde termijn. Art. 288 lid 2 sub d Fw maakt onderdeel uit van de eerste afdeling titel III, en valt daarmee niet binnen het bereik van voornoemde beschikking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dd2887eed2331712a5dd78b8a337d224ad37ca5b476fe61e5eec94e7f4c622d4 | shasum -a 256