Onder 2.6 Parket bij de Hoge Raad 27 oktober 2017

Wanneer wordt vastgesteld dat een werkgever op kennelijk onredelijke wijze heeft opgezegd, geldt dat als een schending van goed werkgeverschap . Daarbij voorziet art. 7:681 lid 1 BW uitdrukkelijk in een grondslag voor het aan de benadeelde toekennen van schadevergoeding door de rechter. Bij het begroten van die schade zijn de gewone regels van Boek 6 BW van toepassing , zodat de rechter de schade begroot op de wijze die het meest in overeenstemming daarmee is en de vrijheid heeft de schade te schatten als deze niet nauwkeurig kan worden vastgesteld (art. 6:97 BW) . Wel heeft deze schadevergoeding een bijzonder karakter, omdat deze er ook toe dient om aan de benadeelde een zekere mate van genoegdoening te verschaffen die in overeenstemming is met de aard en de ernst van de tekortkoming van de wederpartij . De hoogte van de toe te kennen vergoeding is gerelateerd aan de aard en ernst van het tekortschieten van de werkgever in zijn verplichting als goed werkgever te handelen en de daaruit voortvloeiende (materiele en immateriële) nadelen voor de werknemer . De rechter heeft een grote mate van vrijheid om op grond van alle omstandigheden de hoogte van de schadevergoeding te bepalen . De “peildatum” voor de schade is (uiterlijk) het moment waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd. Buiten beschouwing blijven dus ook hier omstandigheden die zich hebben voorgedaan na het einde van de arbeidsovereenkomst. Dit is alleen dan anders indien in laatstgenoemde omstandigheden aanwijzingen kunnen worden gevonden voor wat er, uiterlijk ten tijde van het ingaan van het ontslag, kon worden verwacht met betrekking tot de gevolgen van het ontslag .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/daab72d97aad2e6cbfed149e8adfc3d280ea13f6d3cdef90747a3e6c7f0a4279 | shasum -a 256