Onder 2.41 Parket bij de Hoge Raad 3 november 2017

Dit onderdeel faalt. De rechtbank heeft in rov. 4.2 van het vonnis van 26 maart 2014 geoordeeld dat [eiser] niet kan worden aangemerkt als feitelijk beleidsbepaler in de zin van art. 2:248 lid 7 BW nu de curator niet (zoals ingevolge vaste rechtspraak vereist) heeft gesteld dat [eiser] met terzijdestelling van het formele bestuur heeft gehandeld en heeft nagelaten te specificeren welke handelingen van [eiser] moeten worden aangemerkt als handelen als ware hij bestuurder. In hoger beroep heeft de curator zijn vordering op grond van art. 2:248 (lid 7) BW laten vallen en geageerd op grond van een Peeters/Gatzen-vordering waarbij de curator heeft gesteld dat [eiser] een op hem persoonlijk rustende zorgplicht heeft geschonden door de transacties te bewerkstelligen, instigeren, dan wel te bevorderen, terwijl hij wist of behoorde te weten dat daardoor de vorderingen van de overige schuldeisers onbetaald en onverhaalbaar zouden blijven. Het hof heeft de vorderingen van de curator op basis van laatstgenoemde grondslag toegewezen. Het hof is aldus niet buiten de grenzen van de rechtsstrijd getreden en heeft aldus niet de grondslag van de vordering verlaten, ook niet door de in het onderdeel bestreden overweging in rov. 3.18 “dat hij vanaf zijn aantreden in feite het beleid in belangrijke mate (mede) heeft bepaald” en de transacties daarom als uitvoering van dat beleid (mede) aan hem kunnen worden toegerekend. Het gaat immers om verschillende grondslagen van aansprakelijkheid (art. 2:248 lid 7 BW respectievelijk art. 6:162 BW c.q. Peeters/Gatzen-vordering), elk met eigen criteria voor de (eventueel) vereiste mate van bemoeienis met het beleid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08bd6bf7209ddf391b646a22bea1f08ca16d12f44f6cb003188769989f2c298b | shasum -a 256