Onder 8.1 Parket bij de Hoge Raad 7 november 2017

Het gaat in casu niet om een civielrechtelijke overgang onder algemene titel, noch om een contractoverneming ex art. 6:159 BW. Evenmin is een kwalitatieve verplichting in de zin van art. 6:252 BW aan de orde. Als de correspondentie tussen [C] en fiscus al een vaststellingsovereenkomst zou zijn (dat lijkt mij niet), dan zijn de rechten en verplichtingen daaruit civielrechtelijk niet overgegaan op de belanghebbende. De vraag is of de uitsluitend Btw-technische indeplaatsstelling ex art. 37d Wet OB een dergelijke overgang in afwijking van het burgerlijke recht kan bewerkstelligen. Zonder duidelijke aanwijzingen in die richting in de relevante Btw-Richtlijn of in de Nederlandse implementatiewetgeving of wetsgeschiedenis lijkt mij dat niet het geval. Een uit een overeenkomst voortvloeiend recht kan in beginsel alleen worden uitgeoefend jegens de wederpartij bij die overeenkomst. Weliswaar is de Btw-technische indeplaatsstelling met name bedoeld voor de waarborging van de aftrekherzieningsregels en valt er daarom wat voor te zeggen dat de overnemer ook wat dier toepassing betreft in de plaats treedt van de overdrager indien tussen overdrager en fiscus - na misschien intensief en langdurig onderhandelen - een overeenkomst is gesloten die mede ziet op de aftrekherziening. Maar het geschil gaat in de eerste plaats om de objectafbakening en op dat punt valt niet in te zien waarom de overnemer gebonden zou zijn aan de opvattingen van de overdrager of die van de fiscus, en hoe dan ook meen ik dat een overnemer zonder duidelijke wettelijke basis niet gebonden kan worden aan een overeenkomst waarbij hij geen partij was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2eafbde42b450d14cfb4fb89b470d2b0272c09a1dee49cb4f70d74957a37cdfb | shasum -a 256