Onder 2.60 Parket bij de Hoge Raad 24 november 2017

De eerste klacht mist feitelijke grondslag, omdat dit marktleiderschap, althans de mate van vernieuwing voor rosuvastatine en populariteit/hoge mate van gebruik van rosuvastatine al bij antwoord in eerste aanleg onder 26 is aangekaart . Dit in gedachten houdend geeft Resolution niet voldoende steekhoudend aan waarom er bij pleidooi in appel onvoldoende op de “marktleiderstelling” kon worden gereageerd (waarvoor immers uitsluitend werd verwezen naar een bij antwoord in eerste aanleg al overgelegde partijdeskundigen-verklaring, terwijl bij cva 26 al is aangegeven dat rosuvastatine vanwege superieure eigenschappen “zo populair” was en ondanks het nog niet verstreken zijn van de octrooibescherming “nog steeds zeer veelvuldig gebruikt” werd, hoewel er octrooivrije alternatieve statines op de markt waren. De gevolgtrekking van het hof dat sprake is van marktleiderschap is dan gelet op het partijdebat in mijn optiek niet onbegrijpelijk. Van schending van het beginsel van hoor en wederhoor is geen sprake. Ik laat nog dan nog daar dat rov. 5.17 ’s hofs oordeel niet zelfstandig draagt, maar de mate waarin vernieuwing is gebracht een gezichtspunt is dat naast andere gezichtspunten in het oordeel van het hof is betrokken dat de vakman geen aanleiding zou zien om te veronderstellen dat de zoutclaim uit de conclusie moet worden begrepen als beperkt tot de zouten uit paragraaf 7 van de beschrijving. De hier besproken klacht kan dus niet tot cassatie leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/79ef7cf21a0854c9b4ac584196e46fd4b25c966173517a1165dc49186b86672a | shasum -a 256