Onder 2.6. Parket bij de Hoge Raad 10 november 2017

Subonderdeel 1a berust klaarblijkelijk op de opvatting dat indien een stamrecht bedoeld is als oudedagsvoorziening, dat stamrecht niet, of in beginsel niet als verknocht dient te gelden. Mij dunkt dat voor die opvatting veel is te zeggen. De vraag of een goed, wegens het hoogstpersoonlijke karakter daarvan, in afwijking van de hoofdregel van art. 1:94 lid 2 BW aan een der echtgenoten is verknocht en, zo ja, in hoeverre die verknochtheid zich ertegen verzet dat het goed in de gemeenschap valt – een en ander als bedoeld in art. 1:94 lid 3 BW – kan niet in zijn algemeenheid worden beantwoord, maar is afhankelijk van de omstandigheden van het geval, waaronder met name de aard van dat goed, zoals deze mede door de maatschappelijke opvattingen wordt bepaald. Mijns inziens behoort met betrekking tot een oudedagsvoorziening te worden aangenomen dat als het huwelijk door echtscheiding eindigt, die voorziening, voor zover voorafgaande aan de echtscheiding opgebouwd, niet verknocht is en dus bij de verdeling van de gemeenschap door middel van verrekening in aanmerking moet worden genomen. De analogie met pensioenaanspraken ligt immers alleszins voor de hand (in de strikte zin van het woord is de onderhavige oudedagvoorziening geen pensioenaanspraak, maar de strekking van de voorziening is niet wezenlijk anders dan die van pensioen). Vergelijk ook HR 25 maart 2016, ECLI:NL:HR:2016:502, RvdW 2016/442. In die zaak had het hof vastgesteld dat de man aan zijn aanspraak jegens zijn voormalige werkgever de bestemming van een oudedagsvoorziening had gegeven en daaraan de gevolgtrekking verbonden dat die voorziening in de huwelijksgemeenschap viel en dus tussen partijen moest worden verdeeld. Het daartegen gerichte onderdeel 3 van het cassatiemiddel is door uw Raad met toepassing van art. 81 Wet RO verworpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ffe19d45a65ed2d063ff37485d92eb79d73d710ba037cbe08dcd360e9a78b1ca | shasum -a 256