Onder 2.26 Parket bij de Hoge Raad 17 november 2017

Aan het voorgaande doet niet af dat het hof niet heeft vastgesteld dat de moeder in het verleden haar medewerking aan bepaalde beslissingen zou hebben geweigerd. De (ambivalente) houding van de ouder ten aanzien van de plaatsing van het kind in het pleeggezin kan immers ook (mede)bepalend zijn voor de onzekerheid die een kind ervaart. Zoals blijkt uit rov. 3.7 van de bestreden beschikking, hebben de pleegouders in hoger beroep gesteld dat zij er onvoldoende vertrouwen in hebben dat de moeder haar medewerking zal blijven verlenen en in de huidige opvoedingssituatie zal blijven berusten. De pleegouders hebben zij betoogd dat het belang van [de dochter] bij bestendiging van de huidige opvoedingssituatie, de hechtingsrelatie met de pleegouders en de zekerheid dat de pleegouders belangrijke beslissingen voor haar kunnen blijven nemen ongeacht de toestand waarin de moeder verkeert, dient te prevaleren boven het belang van de moeder om met het gezag te worden belast. Voorts hebben de pleegouders, blijkens rov. 3.7.1, daaraan ter zitting van het hof toegevoegd dat er periodes zijn dat de moeder minder betrokken is bij het leven van [de dochter] en dat er niet altijd contact mogelijk is, zodat geen sprake is van een duurzame en consistente medewerking van de kant van de moeder. Ook de GI heeft, zo blijkt uit rov. 3.8.1, ter zitting benadrukt dat de houding van de moeder een zorgpunt blijft en zij zich weinig laat sturen, terwijl het voor [de dochter] van belang is dat er duidelijkheid is. Daarmee heeft het hof voldoende gemotiveerd waarom de gezagsbeëindiging in het belang van [de dochter] noodzakelijk is. Dat oordeel is niet onjuist of onbegrijpelijk, zodat het onderdeel faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b3528ca42b701b5f0efcea242667789e778cc90f914376c156b0fe553a587a20 | shasum -a 256