Onder 3.16 Parket bij de Hoge Raad 17 november 2017

Om diezelfde reden is niet van doorslaggevende betekenis dat een brief met dezelfde tekst is verzonden aan [A] (stelling iv sub c) en evenmin dat de brief is verstuurd namens [betrokkene 1] en haar vennootschappen gezamenlijk (stelling iv sub d). Dit geldt ook voor het betoog over de wijze waarop [eiser c.s.] de brief hebben opgevat (stellingen ii, iii en v). Het gaat er om hoe [eiser c.s.] de brief gezien de context en de overige omstandigheden hadden behoren te begrijpen. De Stichting heeft in dat verband onder meer gesteld en te bewijzen aangeboden dat nakoming/schadevergoeding steeds is toegezegd, maar eerst zodra de kwesties met het OM en de FIOD en met de claims van de beleggers opgelost waren (stellingen (a) tot en met (c), een exacte weergave staat in randnummers 2.12 en 3.5 hiervoor). Dit betoog kan – indien bewezen – het oordeel dragen dat [eiser c.s.] redelijkerwijs dienden te begrijpen dat de brief van 2 maart 2005 ook betrekking had op de vordering met betrekking tot de niet-nagekomen toezegging. Deze tekst van de brief van 2 maart 2005 heeft immers (mede) betrekking op claims met betrekking tot de beursgang (rov. 3.16. van het bestreden arrest) en uit de stellingen (a) tot en met (c) van de Stichting zou, indien bewezen, de afspraak tussen partijen volgen dat de vordering inzake de niet nagekomen toezegging eerst daarna wordt afgewikkeld. De verhouding met de claims van de beleggers – waarop stelling (iv sub b) betrekking heeft – zou in dat geval ook direct duidelijk zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbbcaaf720bea912db9051b65fbfd225119fb82be890c951ccaa65217a2daa46 | shasum -a 256