Onder 3.24 Parket bij de Hoge Raad 17 november 2017

Onderdeel 3 komt op tegen het in rov. 3.7. gegeven oordeel dat de Stichting kan worden ontvangen in de bij wege van vermeerdering van eis door haar (voor het geval haar vordering tot betaling uit hoofde van de gestelde toezegging mocht zijn verjaard) gevorderde verklaring voor recht dat – kort samengevat – [eiser c.s.] aansprakelijk zijn uit hoofde van een contractuele verplichting of onrechtmatige daad door na te laten hun toezegging na te komen. Het hof heeft in dat verband onder meer overwogen dat na verjaring van een vordering de bevoegdheid tot verrekening onverkort blijft bestaan (art. 6:131 BW). Volgens het derde onderdeel getuigt dat oordeel van een onjuiste rechtsopvatting. Het hof zou hebben miskend dat een theoretisch belang niet is aan te merken als een voldoende belang in de zin van art. 3:303 BW. Indien het hof dit niet zou hebben miskend, is zijn oordeel volgens het onderdeel onbegrijpelijk in het licht van het betoog van [eiser c.s.] dat het gestelde belang gekunsteld en niet reëel is, omdat (i) zij de vorderingen van de Stichting niet zullen voldoen indien deze verjaard zijn; terwijl (ii) een tegenvordering niet zal ontstaan, omdat [eiser c.s.] geen vordering op de Stichting hebben (maar hooguit op [betrokkene 1] ) en de verklaring voor recht slechts ten bate van de Stichting kan worden uitgesproken. [eiser c.s.] wijzen tot slot op hun stelling dat voor een vordering van hen op de Stichting geen grond bestaat en dat de Stichting die (mogelijke) grondslag ook niet noemt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbbcaaf720bea912db9051b65fbfd225119fb82be890c951ccaa65217a2daa46 | shasum -a 256