Onder 3.8 Parket bij de Hoge Raad 17 november 2017

Deze klachten falen. Beide klachten berusten op het uitgangspunt dat het hof zou hebben geoordeeld dat niet is voldaan aan het vereiste van een ondubbelzinnige schriftelijke mededeling. Naar mijn mening dient het oordeel van het hof op de navolgende wijze worden begrepen. Het hof heeft overwogen dat de enkele tekst van de brief niet een voldoende duidelijke waarschuwing bevat ter zake van de gestelde toezegging aan [betrokkene 1] (in die zin dat [eiser c.s.] ook na het verstrijken van de verjaringstermijn ermee rekening moesten houden dat zij de beschikking dienden te houden over hun bewijsmateriaal) (rov. 3.16.). Het hof heeft echter ook overwogen dat, indien de stellingen van de Stichting juist zijn, voor [eiser c.s.] duidelijk moet zijn geweest dat de stuitingsbrief van 2005 mede betrekking had op de vordering van [betrokkene 1] terzake de niet nagekomen toezegging aan [betrokkene 1] (rov. 3.18.). Dit betekent dat het hof nog geen beslissing heeft gegeven over de vraag of de schriftelijke mededeling (al dan niet) voldoet aan de in art. 3:317 BW gestelde eisen. Dat zal naar ’s hofs oordeel afhangen van de bewijslevering over de context en de overige omstandigheden van het geval. Daarmee heeft het hof terecht toepassing gegeven aan het door Uw Raad geformuleerde uitgangspunt dat bij de beoordeling of de mededeling voldoet aan de in art. 3:317 lid 1 BW gestelde eisen ook acht moet worden geslagen op de context waarin de mededeling is gedaan en de overige omstandigheden van het geval (hiervoor randnummer 3.3).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbbcaaf720bea912db9051b65fbfd225119fb82be890c951ccaa65217a2daa46 | shasum -a 256