Alinea 73 Parket bij de Hoge Raad 17 oktober 2017

17. In het arrest waarbij de steller van het middel aansluiting zoekt, te weten HR 16 september 2014, ECLI:NL:HR:2014:2764, heeft de Hoge Raad de uitspraak van het hof echter vernietigd vanwege een met de onderhavige zaak vergelijkbare schending van de bedoelde rechtsregel. De Hoge Raad volgde daarmee de conclusie van mijn ambtgenoot Spronken, die tot vernietiging van de bestreden uitspraak had geconcludeerd. Een mogelijke reden voor cassatie kan toen natuurlijk zijn geweest dat in die zaak na het wegdenken van de verklaring waarin een beroep op het zwijgrecht werd gedaan, naar het oordeel van de Hoge Raad en de A-G geen houdbare bewijsconstructie overbleef. Een andere mogelijkheid zou kunnen zijn dat de Hoge Raad op dat moment (betrekkelijk kort na de invoering van art. 80a RO) nog niet zover wilde gaan om bij een gebrek in de bewijsmotivering als hier bedoeld onvoldoende belang bij cassatie aan te nemen. Het toepassen van de zogenoemde belang-rechtspraak met betrekking tot klachten als de onderhavige laat namelijk daar dat de rechter kennelijk wel zijn overtuiging mede heeft gegrond op het zwijgen van de verdachte. De andere bewijsmiddelen moeten dan sterk genoeg zijn om de overtuiging te kunnen dragen. Het is de vraag wat een manco in de bewijsvoering voor effect heeft op de kracht van de overtuiging ten opzichte van het resterende bewijsmateriaal. Voorts strekt de rechtsregel dat het zwijgen van de verdachte niet tot het bewijs kan bijdragen er niet slechts toe te waarborgen dat de bewezenverklaring van houdbare ankers wordt voorzien, maar waarborgt hij tevens de vrijheid van de betrokkene om van zijn zwijgrecht gebruik te maken en raakt hij in die zin rechtstreeks aan het recht op een eerlijk strafproces in de zin van art. 6 EVRM. In zoverre is het onjuist bewijsgebruik van een beroep op het zwijgrecht door de feitenrechter meer problematisch en principiëler van aard dan het opnemen van een anderszins niet-redengevende verklaring onder de bewijsmiddelen. Dat alles rechtvaardigt het strak houden van de jurisprudentiële lijn bij de beoordeling van gebreken als het onderhavige in relatie tot de vraag of de bewezenverklaring met voldoende redenen is omkleed.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02f68e608c1b4b38f2e764042ea75050890945c7bdd415fb75fe0b0dd1d29f58 | shasum -a 256