Onder 7.9 Parket bij de Hoge Raad 15 december 2017

De wijze waarop het EHRM de ‘individual and excessive burden’-toets hanteert in belastingzaken, is een nog een betrekkelijk onontgonnen terrein van onderzoek. Bij nadere analyse van de overwegingen van het EHRM in deze zaak valt op dat nagenoeg alle overwegingen niet specifiek op de belanghebbende betrekking hebben, maar ook opgeld doen voor andere werknemers in de publieke sector die na 1 januari 2010 een ontslagvergoeding hebben gekregen die de drempel te boven gaat. Zelfs op het punt waar het EHRM de gevolgen voor de belanghebbende aanhaalt, gelden de overwegingen grotendeels niet specifiek alleen voor belanghebbende maar evengoed voor de anderen (zie bijvoorbeeld de overweging dat het gaat om een substantiële ontneming van inkomen in een periode van ‘considerable personal difficulty’, te weten werkloosheid). Daarbij verdient ook opmerking dat het EHRM bijvoorbeeld niet in zijn overwegingen betrekt de individuele kwestie of belanghebbende al dan niet vermogen had. Een enigszins specifiek aspect is (wel) de effectieve druk – in dit geval 52% – maar 1. die druk zal bij een niet klein deel van de andere ontslagen werknemers zelfs hoger zijn geweest,42. en 2. ik heb de indruk dat het EHRM vooral oog heeft voor het nominale 98%-tarief boven de drempel. Kortom, vrijwel alle overwegingen gelden evenzeer voor de andere ontslagen werknemers die zijn geconfronteerd met het 98%-tarief. Dat zijn dus overwegingen die óók de Hongaarse belastingwetgever in aanmerking had kunnen (en moeten) nemen bij het opstellen van de wetgeving. Een en ander leidt tot de conclusie dat het EHRM in feite een abstracte toetsing heeft uitgevoerd, maar dan zonder expliciet de conclusie te trekken dat de door de Hongaarse wetgever gemaakte afweging ‘devoid of reasonable foundation’ is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb6e28b6c731df97eee4ab3708d154974395e51f22e52c25a781b34495e32c40 | shasum -a 256