Onder 2.7 Parket bij de Hoge Raad 22 december 2017

Uit de rechtspraak van Uw Raad valt mijns inziens niet met zekerheid af te leiden of de hier bedoelde strenge eis (ook) van toepassing is op gevallen van wisseling van werkgever. In het namens [eiseres] (s.t. nr. 4) genoemde arrest van 8 januari 1993, ECLI:NL:HR:1993:AG0623, JAR 1993/33 stelde Uw Raad vast dat de rechtbank tot uitdrukking had gebracht dat het belang van de werknemer bij zekerheid omtrent zijn dienstbetrekking en arbeidsvoorwaarden een zo zwaarwegend belang is dat ‘hoge eisen’ moeten worden gesteld aan het – bij gebreke van uitdrukkelijke instemming van de werknemer met de wisseling van werkgever – louter op grond van de omstandigheden aannemen van die instemming. Uw Raad sprak zich niet uit over deze maatstaf als zodanig, maar constateerde slechts dat het middel, dat uitging van de lezing dat volgens de rechtbank het belang van de werkgever geen rol speelt, moest falen bij gemis aan feitelijke grondslag. Voorts overwoog Uw Raad dat in de overwegingen van de rechtbank het oordeel besloten lag dat in de omstandigheden van het geval de werknemer niet het ‘gerechtvaardigd vertrouwen’ had gewekt dat hij met de wisseling van werkgever instemde, welk oordeel geen blijk gaf van een onjuiste rechtsopvatting en geen nadere motivering behoefde. Deze terminologie kan duiden op toepasselijkheid van de ‘gewone’, in 1991 bij de beëindiging van een arbeidsovereenkomst nog ontoereikend geachte wilsvertrouwensleer. Uit de uitspraak van 26 mei 2000, ECLI:NL:HR:2000:AA5958, NJ 2000/566, JAR 2000/152 m.nt. R.M. Beltzer lijkt evenwel te volgen dat het vereiste van een duidelijke en ondubbelzinnige instemming naar het oordeel van Uw Raad ook geldt in geval van overgang van onderneming.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a5ed1bb387eb50c6e4e665be76ac842823b1a040e2df6b415bc663e03e46fb4e | shasum -a 256