Onder 3 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2017

14. Mijn beschouwingen inzake de eerste klacht heb ik overigens tegen het licht gehouden van de uitspraak van de Grote Kamer van het EHRM van 15 november 2016 (A en B tegen Noorwegen), nrs 24130/11 en 29758/11. De klagers voerden aan dat zij – in strijd met art. 4 van het Zevende Protocol bij het EVRM – “had been prosecuted and punished twice in respect of the same taks offence”. Zeker, Nederland is één van de vier landen die dit Protocol niet hebben geratificeerd. Maar ik ga er vanuit dat het EHRM de uitspraak in de zaak van A en B tegen Noorwegen aangaande het ne bis in idem-beginsel – want daar gaat het in deze Straatsburgse zaak om – breder zal gaan trekken. Het EHRM zegt (i) in rov. 133 immers onder meer: “The above reasoning reflects considerations of relevance when deciding whether Article 4 of Protocol No. 7 has been complied with in cases concerning dual administrative and criminal proceedings. Moreover, as the Court has held on many occasions, the Convention must be read as a whole, and interpreted in such a way as to promote internal consistency and harmony between its various provisions”. Voorts wijs ik er op dat het EHRM (ii) onder een apart kopje getiteld “III Case of hans åkeberg fransson (c-617/10) before the Court of Justice of the European Union” ingaat op het standpunt ter zake van de advocaat-generaal Cruz Villalón en de relevante overwegingen van het HvJ EU (Grand Chamber) d.d. 26 februari 2013, en deze in zijn latere overwegingen regelmatig aanhaalt, en (iii) zijn belangrijkste eerdere (series) uitspraken betreffende de “case-law on dual (and parallel) proceedings” – met als middelpunt de Zolotukhin-case (over the principle of ne bis in idem) – op een rijtje zet (rov. 108 t/m 116).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea2f332c0643abf0db7457a9af6e920c3602c02e2890443f77573a1b391b1b0e | shasum -a 256