Onder 2.6 Parket bij de Hoge Raad 22 december 2017

Het voorgaande laat mijns inziens onverlet dat het onderdeel terecht aandacht vraagt voor de positie van de curator bij (de totstandkoming van) een regeling in het kader van de vernietiging van een faillissement in hoger beroep. Een dergelijke regeling zal primair een kwestie zijn tussen de failliet verklaarde schuldenaar en de aanvrager van het faillissement en eventuele andere betrokken schuldeisers , óók indien de curator de totstandkoming van een dergelijke regeling faciliteert (hetgeen niet behoeft te betekenen dat hij ook partij wordt bij de regeling). Of en in hoeverre de curator in het kader van een regeling verplichtingen naar zich toetrekt (al dan niet als formele partij bij de regeling), zal aan de hand van uitleg van de getroffen regeling moeten worden bepaald. In dat licht gaat het oordeel van het hof in rov. 5.6 – dat indien in het kader van de gewenste vernietiging van het faillissement een regeling wordt getroffen, het dan op de weg van de curator ligt om de belangen van alle crediteuren te behartigen en hij dient te verzekeren dat de gemaakte afspraken worden uitgevoerd –, welk oordeel is geformuleerd los van de voorliggende concreet getroffen regeling , in mijn optiek te ver en getuigt het van een onjuiste rechtsopvatting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb8bc027d40c40d6f84bc1c79e963f7e2bb3380389dc9544bb80cb9d664ac23b | shasum -a 256