Onder 2.2. Parket bij de Hoge Raad 15 december 2017

Voordat ik de klachten van het middel bespreek, enkele opmerkingen vooraf. Nadat het hof tot de conclusie was gekomen dat tussen partijen nog steeds een overeenkomst van opdracht van kracht is, stond het in verband met grief V in het principaal beroep voor de vraag wat tussen partijen geldt in de situatie zoals die vanaf juni 2011 bestaat. Kenmerkend voor die situatie is dat TMG als gevolg van de samenwerking met Wegener Groep geen kranten en folders meer ter distributie aan [eiseres] verstrekt, met als gevolg dat zij haar werkzaamheden als agent feitelijk niet meer uitvoert. Het antwoord op de vraag in hoeverre [eiseres] in deze situatie recht op loon heeft, heeft het hof niet gevonden in enige uitdrukkelijke contractuele bepaling en ook niet in een rechtstreeks toepasselijke wettelijke bepaling van aanvullend of dwingend recht. Het hof heeft dat antwoord gezocht en gevonden in wat men eventueel kan waarderen als een extensieve toepassing van de Haviltexmaatstaf, in die zin dat het hof aan partijen bedoelingen en verwachtingen heeft toegedicht met betrekking tot een situatie die door hen klaarblijkelijk niet was voorzien. In dát kader heeft het hof bij wijze van analogie mede aansluiting gezocht bij de regel van art. 7:411 lid 2 BW. Dit laatste past bij de voorbeeldfunctie die regels van aanvullend recht (ook) bij de uitleg van overeenkomsten kunnen vervullen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d4bf64be263848cfadc8a3fe43d8906c78d911906ba480df260aac27c2bb42a6 | shasum -a 256