Onder 3.7. Parket bij de Hoge Raad 1 december 2017

Ik wijs nog op het arrest HR 8 juni 2007, ECLI:NL:HR:2007:BA3039. Het draaide in deze zaak om art. 43 van de CAO voor het Schoonmaak- en Glazenwassersbedrijf. Dit artikel kan worden beschouwd als een oudere versie van art. 38 van de litigieuze CAO. Het ging in dit arrest om het hiernavolgende. Schoonmaakbedrijf ISS had wegens tegenvallende resultaten drie afzonderlijke schoonmaakcontracten opgezegd met Transavia, Martinair en KLM. Onder het contract met KLM maakte ISS ook de vliegtuigen van Northwest Airlines schoon. Het kwam vervolgens, door de opzeggingen, tot een heraanbesteding. Northwest Airlines gunde als zelfstandig contractant – dus buiten KLM om – een schoonmaakcontract aan schoonmaakbedrijf Lavos. ISS eiste dat Lavos ook arbeidsovereenkomsten zou aanbieden aan twaalf werknemers die zich met de vliegtuigen van Northwest Airlines bezighielden. ISS deed een beroep op art. 43 van de CAO. Het Hof Amsterdam overwoog dat van "heraanbesteding van een contract" in de zin van artikel 43 lid 1 van de CAO "slechts sprake is indien – nadat een contract tussen een opdrachtgever en (in casu) een schoonmaakbedrijf wordt beëindigd (bijvoorbeeld door opzegging daarvan) – het project, waarop dat contract betrekking had, door dezelfde opdrachtgever opnieuw (maar bij een andere opdrachtnemer) wordt aanbesteed. Dit volgt niet alleen uit de taalkundige betekenis van het woord "heraanbesteding", maar ook uit het feit dat in artikel 43 van de CAO – naast "het (...) bedrijf dat bij een contractswisseling ten gevolge van een heraanbesteding een project verwerft" en "het (...) bedrijf dat het project verliest" – telkens slechts gesproken wordt over "de (bij de heraanbesteding betrokken) opdrachtgever". De Hoge Raad liet dit oordeel in stand en overwoog daartoe het volgende:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2ef1e2c6c63241544f43548b6b49345791b755ea97a0184ca03ac0a5df4f6635 | shasum -a 256