Onder 3.8 Parket bij de Hoge Raad 13 januari 2017

[verweerster] heeft verweer gevoerd. In haar schriftelijke toelichting wordt een uiteenzetting gegeven van het geldende juridisch kader voor bestuurdersaansprakelijkheid op grond van art. 2:9 BW (randnummers 4.1 – 4.21). Volgens [verweerster] volgt daaruit dat voorzienbare schade geen constitutief element is voor het maken van een ernstig verwijt in de zin van art. 2:9 BW. Het middel past, aldus [verweerster] , ten onrechte de (sub)maatstaven voor externe bestuurdersaansprakelijkheid op grond van art. 6:162 BW toe op interne bestuurdersaansprakelijkheid op grond van art. 2:9 BW (randnummer 5.5). [verweerster] wijst er daarbij op dat het hof in rov. 3.5.2. (in cassatie onbestreden) de voor toepassing van art. 2:9 BW geldende maatstaven heeft weergegeven, die geheel in lijn zijn met de toepasselijke jurisprudentie van de Hoge Raad. [eiser] miskent volgens [verweerster] dat op grond van deze jurisprudentie geen bijzonder belang toekomt aan de omstandigheid dat de bestuurder had (behoren te) voorzien dat (voor de vennootschap) schade zou ontstaan als gevolg van het onbehoorlijk vervullen van zijn bestuurstaak, laat staan dat hier sprake is van een “constitutief element” (randnummer 5.7). Het cassatiemiddel lijkt, aldus [verweerster] , ten onrechte te willen aanknopen bij de (sub)maatstaven voor het maken van een (persoonlijk) ernstig verwijt in gevallen van externe bestuurdersaansprakelijkheid, in het bijzonder tegenover crediteuren van de vennootschap (randnummer 5.8). Nu in deze zaak echter geen sprake is van een geval van externe bestuurdersaansprakelijkheid zijn deze (sub)maatstaven niet van toepassing. Hierop zouden alle klachten reeds afstuiten (randnummer 5.9).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e355a189255c69391650e5b5107de70cb6b59a1813692221322863ea0ced6c69 | shasum -a 256