Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 29 november 2017

Indien deze procedurele beslissing berust op de gedachte dat betrokkene geen recht heeft op bijstand van een advocaat ter zitting, zou de rechtsklacht slagen. Indien deze procedurele beslissing berust op de gedachte dat betrokkene afstand heeft gedaan van zijn recht om zich ter zitting te laten bijstaan door zijn advocaat, geeft dat oordeel hetzij blijk van een onjuiste rechtsopvatting, hetzij is het ontoereikend gemotiveerd. Van een zekere “aansporing” van betrokkene door de rechter om van rechtsbijstand door mr. Davidse af te zien, kan naar mijn mening wel worden gesproken, gelet op hetgeen hierover is opgenomen in het proces-verbaal. De omstandigheid dat betrokkene zich blijkbaar erop had voorbereid ter zitting zelf het woord te voeren, maakt nog niet dat betrokkene zich ook erop had voorbereid de verdediging tegen het verzoek van de officier van justitie te moeten voeren zonder de bijstand van zijn advocaat ter zitting. In het licht van het ziektebeeld zoals dat is beschreven door de behandelend psychiater (vergeetachtigheid, moeite met oriëntatie in tijd, plaats en persoon, confabuleren) en zoals dit door de rechtbank zelf is geconstateerd in haar beschikking, behoefde het oordeel dat betrokkene uitstekend in staat werd geacht om zichzelf te verdedigen, een nadere motivering om voor de lezer begrijpelijk te zijn. De omstandigheid dat betrokkene vroeger zelf advocaat is geweest, kan in het licht van het geschetste ziektebeeld en van het feit dat niet iedere advocaat ervaring heeft met de behandeling van Bopz-zaken, op zichzelf niet het oordeel dragen dat betrokkene in staat was zijn zaken te behartigen en behoorlijk verweer te voeren zonder bijstand van zijn raadsvrouw ter zitting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/80fbebecb923d092e023277d005baf88b85b760d2027010d55e64d307c112a41 | shasum -a 256