Onder 15 Parket bij de Hoge Raad 12 december 2017

19. Onlangs heeft het EHRM in de zaak van Zschüschen tegen België geoordeeld dat het weigeren van een verdachte om een nadere verklaring te geven over de herkomst van het geld ten aanzien waarvan de verdenking bestaat dat het van misdrijf afkomstig is, in samenhang met ander bewijs, kan leiden tot de conclusie dat het redelijkerwijs wel moet gaan om geld dat van misdrijf afkomstig is. Deze bewijsconstructie levert volgens het EHRM op zichzelf geen schending van het bepaalde in art. 6, eerste lid, EVRM op. Het EHRM verwijst onder meer naar de eerder genoemde zaak van Murray tegen het Verenigd Koninkrijk en merkt op dat reeds is uitgemaakt dat aan verdachten in strafzaken de verplichting kan worden opgelegd om opheldering te verschaffen over hun vermogenstoestand. Volgens het EHRM was het in het geval van Zschüschen van belang dat sprake was van voldoende (overig) bewijs voor de criminele herkomst van het geldbedrag, waarbij het weigeren van verdachte om een nadere verklaring te geven enkel diende ter ondersteuning. Reijntjes stelt in zijn noot onder deze uitspraak dat de Nederlandse en Belgische witwasbepalingen en het bewijsstelsel inzake witwassen sterke gelijkenis vertonen. Dit is geen toeval, merkt Reijntjes op, aangezien zij dienen ter implementatie van dezelfde Europeesrechtelijke richtlijn en hetzelfde verdrag. Naar ik meen kan deze uitspraak derhalve in beginsel tevens worden toegepast op soortgelijke zaken in Nederland.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a9cc89e6421e4a106641afb55636143f26bd1fb4fbedca81ff25f42c82873378 | shasum -a 256