Alinea 108 Parket bij de Hoge Raad 12 december 2017

33. Als gezegd ontbreekt naar het oordeel van het hof een rechtstreeks verband tussen de schade en de bewezenverklaarde bedreiging (feiten 6 en 8) en groepsbelediging (feiten 7 primair en 9 primair), aangezien niet de benadeelde partij zelf zou zijn bedreigd en beledigd. Wel had volgens het hof een rechtstreeks verband kunnen worden aangenomen indien de verdachte ook vervolgd was voor belaging en in die tenlastelegging tevens de feiten en omstandigheden waren genoemd die ten grondslag hebben gelegen aan de feiten 6 tot en met 9. Kennelijk is het hof dus van oordeel dat de constructie van de tenlastelegging in de weg staat aan het toekennen van de vordering in het onderhavige verband. Aldus verstaan, meen ik dat het oordeel van het hof van een te beperkte en derhalve onjuiste rechtsopvatting getuigt. Het civiele karakter van de vordering van de benadeelde partij brengt immers mee dat de strafrechter zich hier niet geheel en al hoeft te laten sturen door de structuur van tenlastelegging en bewezenverklaring. Leidend is de vraag of de verdachte naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die de benadeelde partij door het strafbare feit is toegebracht. De schadeveroorzakende gedragingen staan daarbij centraal. Tussen die gedragingen en de geleden schade heeft het hof in de onderhavige zaak een verband gelegd, nu naar het inzicht van het hof – maar los van de concrete tenlastelegging en bewezenverklaring in deze zaak – wel een rechtstreeks verband kan worden gelegd tussen de feiten en omstandigheden die ten grondslag hebben gelegen aan de feiten 6 tot en met 9 en de geleden schade. Anders dan het hof kennelijk meent, is echter niet óók vereist dat de rechtstreekse schade volledig uitgeschreven in de tenlastelegging en bewezenverklaring tot uitdrukking wordt gebracht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ceea92ea15f67922e4144558c98c2d5167bf2081f6578ff55eeae15657438477 | shasum -a 256