Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 12 december 2017

14. Verder blijkt uit het proces-verbaal van aangifte dat de aangever in oktober 2014 “contact heeft gezocht met zijn woonbegeleider en in eerste instantie heeft aangegeven dat hij aangifte wilde doen van vernieling, smaad en laster”. Mede door de in zijn portiek opgehangen briefjes voelde hij zich “erg beledigd”. In overleg met zijn woonbegeleider en de wijkagent besloot hij toen geen aangifte te doen maar eerst af te wachten of de woningbouwvereniging, begeleider en wijkagent konden bemiddelen in de situatie. De aangever zegt verder dat hij zich “al de tijd dat er pesterijen waren” rustig heeft gehouden (ook) op advies van zijn woonbegeleider/ster en de wijkagent ook al voelde hij zich “er verschrikkelijk onder”. In het licht van deze verklaring heeft het hof niet onbegrijpelijk kunnen oordelen dat de aangever de wens had al meteen nadat hij de briefjes in de portiek had gezien – dat wil zeggen in oktober 2014 en dus ruim binnen de wettelijke klachttermijn – een klacht in te dienen maar mede door toedoen van de wijkagent daarvan in eerste instantie heeft afgezien, met de overschrijding van de klachttermijn tot gevolg. Gelet daarop en gezien de desbetreffende rechtspraak van de Hoge Raad, is het oordeel van het hof dat in het onderhavige geval aan de termijnoverschrijding geen gevolgen worden verbonden onjuist noch onbegrijpelijk. Het hof heeft dit oordeel tevens toereikend gemotiveerd. Daaraan doet, anders dan de steller van het middel wil, de omstandigheid dat de aangever uiteindelijk geen aangifte van belaging heeft gedaan niet af. Het hof heeft daarmee slechts (en niet onbegrijpelijk) de gebrekkige wijze van informatieverstrekking door de politie willen illustreren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ceea92ea15f67922e4144558c98c2d5167bf2081f6578ff55eeae15657438477 | shasum -a 256