Onder 8.8. Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2017

Uit het voorgaande kan worden afgeleid dat de Hoge Raad onverkort vast houdt aan het uitgangspunt dat de raadsman in zijn pleidooi in beginsel alles moet kunnen naar voren brengen wat hij in het belang van de verdediging nodig en dienstig acht, maar dat het niet in strijd is met dit uitgangspunt dat de spreektijd van tevoren door de rechter begrensd wordt. Van belang acht ik hierbij de overweging dat de Hoge Raad hierbij in aanmerking heeft genomen dat, naast het feit dat de verdediging op eerdere zittingen al uitvoerig aan het woord is geweest, de beperking in spreektijd tevoren aan de verdediging kenbaar is gemaakt. Dat geldt ook voor de overweging met betrekking tot de mogelijkheid om pleitnota’s op voorhand te overleggen en daaruit slechts de van belang zijnde verweren en standpunten op de zitting naar voren te brengen. In dat verband is ook de opmerking van Knigge in zijn conclusie van belang, namelijk dat daardoor niet alleen verzekerd wordt dat alle betrokkenen voorafgaand aan de zitting kennis hebben kunnen nemen van de pleitnota, maar ook dat de rechters daarvan voorafgaande aan de zitting kennis hebben genomen, nu meestal vlak na een zitting wordt geraadkamerd (waarbij er meestal weinig tijd is voor het lezen van uitgebreide pleitnota’s, zo voeg ik daar uit eigen ervaring aan toe). Wat de beperking van de spreektijd betreft is tot slot nog de opmerking van Knigge in noot 27 van zijn conclusie van belang – the devil is in the detail! – dat het tijdschema niet zo krap mag zijn dat de raadsman geen gelegenheid heeft om zijn van tevoren opgestelde pleitnota aan te vullen of aan te passen naar aanleiding van hetgeen op de zitting is voorgevallen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a66dec9ff2f6160d9c36024af5d65cb8da7f1895e4f15f7c837d8e8d4b0b50ed | shasum -a 256