Onder 12.4. Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2017

Al met al ben ik van mening dat het hof, door te volstaan met een algemene verwijzing naar “het in deze gebezigde overige bewijs en hetgeen het hof in het arrest op dit punt heeft overwogen” onvoldoende inzichtelijk heeft gemaakt welke bewijsmiddelen de grondslag vormen voor zijn oordeel dat de als bewijsmiddel 41 gebezigde verklaring kennelijk leugenachtig is en afgelegd om de waarheid te bemantelen. Als het hof dit oordeel heeft gebaseerd op de verklaring van [betrokkene 5] dat de verdachte tegen hem heeft gezegd dat hij, de verdachte, samen was met [medeverdachte] , geeft dit oordeel blijk van miskenning van hetgeen hiervoor onder 12.1 is vooropgesteld. Wat dat aangaat behelst de verklaring van [betrokkene 5] slechts wat de verdachte hem heeft meegedeeld. Mogelijk heeft het hof zijn oordeel ten aanzien van de kennelijke leugenachtigheid gebaseerd op de verklaring van [betrokkene 5] dat hij de verdachte heeft gebeld en toen hoorde dat de verdachte in een auto reed. Dat zou als een eigen waarneming van [betrokkene 5] kunnen worden aangemerkt. Misschien heeft het hof op grond hiervan geoordeeld dat de verklaring van de verdachte dat hij op 28 augustus 2012 vanaf 20.30 uur tot ongeveer 00.45 uur bezig is geweest met wiet knippen in Amsterdam Noord, kennelijk leugenachtig is. Het voert naar mijn mening echter te ver om in cassatie ervan uit te gaan dat dit inderdaad de gedachtegang van het hof is geweest, nog afgezien van de vraag of het oordeel dat de verdachte kennelijk leugenachtig heeft verklaard voldoende grondslag kan vinden in de enkele vaststelling dat de verdachte tijdens het desbetreffende telefoongesprek in een auto reed. De bewezenverklaring is daarom ontoereikend gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a119de6ca1a18725c73d333f270f4ee3ca65237159fbeb926636b215469dadcf | shasum -a 256