Onder 4.7 Parket bij de Hoge Raad 8 december 2017

Onder c klaagt het onderdeel over de gevolgen die het hof, zowel met betrekking tot de stelplicht en bewijslast van partijen ter zake van de stand van de wetenschap en praktijk als met betrekking tot de uiteindelijke beoordeling of de behandeling volgens de PTED-methode tot de stand van de wetenschap en praktijk behoort, heeft verbonden aan het veronderstelde standpunt van het CVZ in 2002 dat de endoscopische transforaminale benadering overeenkomstig de stand van de wetenschap en praktijk is. In dit verband kan worden gewezen op rov. 4.6 van het eerste tussenarrest (en rov. 2.4 van het tweede tussenarrest), waarin het hof aan het advies van het CVZ uit 2002 kennelijk het gevolg heeft verbonden dat de stelplicht en bewijslast met betrekking tot de vraag of de PTED-methode tot de stand van de wetenschap en praktijk behoort, niet (onverkort) op [verweerster] rusten (daarop wijst de tegenstelling tussen de eerste en tweede alinea van rov. 4.6; zie de eerste volzin van de tweede alinea: “Hier doet zich echter het geval voor (…)” ), althans een rechterlijk bewijsvermoeden ten gunste van [verweerster] heeft aangenomen (zie de laatste volzin van rov. 4.6: “(…) is het thans aan Menzis om deugdelijk te onderbouwen dat behandelingen volgens de PTED-methode niet (langer) als conform de stand van de wetenschap en de praktijk hebben te gelden.” ), respectievelijk op rov. 2.6 van het eindarrest, waarin het hof de “betrouwbaarheid” (sic) van de relevante adviezen en standpunten meer in algemene zin heeft gerelativeerd vanwege het feit dat “het CVZ in de loop van de jaren wisselend heeft gedacht over de effectiviteit van de PTED-methode en/of de daaraan verbonden risico’s” .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/55cd7bc4ba68db6a65fac6d59a148d8c8bb8ca7fc4540c3c0c46f8b71eae344d | shasum -a 256