Onder 4.15 Parket bij de Hoge Raad 8 december 2017

Het onderdeel onder b voert ten slotte terecht aan dat er geen enkele reden is om het rapport uit 2008, welk rapport onmiskenbaar een bevestiging inhoudt van het advies uit 2006, niet ten volle te betrekken bij de beoordeling of de PTED-methode in 2007 al dan niet tot de stand van de wetenschap en praktijk diende te worden gerekend. Het hof heeft daarover kennelijk niet anders gedacht. Weliswaar formuleerde het in rov. 4.7 van het eerste tussenarrest (opnieuw weergegeven in rov. 2.5 van het tweede tussenarrest) met het oog op de comparitie van partijen mede de vraag “(w)elke rol (…) het advies van 10 juli 2008 (kan) spelen bij de beantwoording van de vraag of Menzis in augustus 2007 gehouden was tot vergoeding van de behandeling van [verweerster]” , maar in het licht van hetgeen Menzis bij comparitie had aangevoerd, was die vraag blijkens rov. 2.9 van het tweede tussenarrest na die comparitie kennelijk niet meer aan de orde; het hof is daarin aan het rapport uit 2008 voorbijgegaan, niet omdat aan dat rapport geen betekenis zou toekomen voor de beoordeling van de stand van de wetenschap en praktijk in 2007, maar vanwege de (vermeende) gebreken die (ook) aan het rapport uit 2008 zouden kleven. Overigens wijs ik erop dat het hof in (rov. 2.4 van) het eindarrest voor de beoordeling van de stand van de wetenschap en praktijk in 2007 uitdrukkelijk betekenis heeft toegekend aan posterieure ontwikkelingen, met name aan de voorlopige toelating van de PTED-methode tot het verzekerde pakket per 1 januari 2016.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/55cd7bc4ba68db6a65fac6d59a148d8c8bb8ca7fc4540c3c0c46f8b71eae344d | shasum -a 256