Onder 4.36 Parket bij de Hoge Raad 8 december 2017

Voor het geval dat het hof niet heeft beoogd van de CVZ-beoordelingssystematiek af te wijken, acht ik zijn oordeel onbegrijpelijk, reeds omdat het deskundigenrapport zich nergens over aard en omvang van de aan de PTED-methode verbonden risico’s uitlaat, maar in wezen met een verwijzing naar het ontbreken van signaleringen in de voorhanden (en overigens van onvoldoende kwaliteit bevonden) studies volstaat. Zo wordt op p. 13 van het deskundigenrapport naar aanleiding van het review -artikel van Nellensteijn e.a. opgemerkt dat in geen van de voorhanden (en van onvoldoende kwaliteit zijnde) studies “enige aanleiding (was) te vinden om aan te nemen dat de resultaten van transforaminale technieken slechter waren of dat de complicatiekansen hoger waren” . En verderop op p. 13: “Er waren (in 2007; LK) geen aanwijzingen dat met deze technieken het chirurgische doel niet bereikbaar was of dat er aanzienlijk meer kans op complicaties of onnodige schade bestond” (hetgeen de mogelijkheid van méér kans op complicaties of onnodige schade overigens niet uitsluit). Uit “het redelijk grote aantal publicaties uit verschillende landen, zoals Duitsland, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten” (waarmee kennelijk wordt gedoeld op de publicaties van onvoldoende kwaliteit zoals betrokken in het review -artikel van Nellensteijn e.a.), leidt de deskundige (eveneens op p. 13) voorts af dat “er in die periode voldoende ervaring was in verschillende landen met die technieken, zodat in ieder geval aannemelijk is dat dit niet een slechtere methode was dan andere manieren van bereiken van het chirurgische doel. Dat wil zeggen dat de technische haalbaarheid aannemelijk is.” Overigens heeft de deskundige blijkens die laatste toevoeging niet de (veronderstelde) risico’s maar slechts de technische haalbaarheid van de PTED-methode op het oog gehad.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/55cd7bc4ba68db6a65fac6d59a148d8c8bb8ca7fc4540c3c0c46f8b71eae344d | shasum -a 256