Onder 3.8. Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2017

Wat de sanctie betreft die aan mogelijk handelen in strijd met beginselen dient te worden verbonden kan, ik merk dat ten overvloede maar op, hoe dan ook niet veel richtinggevende kracht worden verleend aan het hiervoor, onder 3.3 aangehaalde arrest uit 1989. De ‘sanctie’ van niet-ontvankelijkheid van het OM heeft zich pas in de decennia na dat arrest verder ontwikkeld en is gaandeweg meer stringent ingevuld. Het huidige hof heeft bij de verwerping van het daartoe strekkende verweer naar hedendaagse maatstaven terecht als maatstaf het zogenoemde Zwolsman-criterium aangelegd. Dat strookt met sinds HR 19 december 1995, NJ 1996, 249 vaste jurisprudentie van de Hoge Raad. Het gaat er dan om of door de handelwijze van het OM doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan. In de bestreden overweging van het hof is tot uitdrukking gebracht dat daarvan geen sprake is geweest. Dat oordeel is niet onbegrijpelijk, en is ook toereikend gemotiveerd met name als wordt gelet op hetgeen aan het verweer ten grondslag is gelegd. Zo kan het handelen van het OM (eventueel) onbehoorlijk worden genoemd, maar het lijkt er niet op dat daardoor de verdediging definitief op een zodanige processuele achterstand gezet, dat van een ‘fair hearing’ niet meer kan worden gesproken. Een factor daarbij is of het eventuele verzuim in een latere fase nog rechtgezet kan worden. Daaromtrent bevat het verweer geen duidelijke stellingname. Verwacht mag echter worden van de verdediging, dat juist wel een op de concrete casus toegesneden standpunt wordt ingenomen. Bij gebreke daarvan kon naar ik meen met de overweging die het hof heeft gegeven worden volstaan. De eerste twee middelen falen dus.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c4e1cb0a547b87ede47d23d23ab52156312c1bdf447c84907c7cb8dc6a92f802 | shasum -a 256