Onder 4.13. Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2017

De in dit citaat genoemde gevallen betreffen vooral die situaties, waarin in verband met het niet tijdig beschikbaar komen van voor het doen van een verzoek om getuigen noodzakelijke informatie (zoals daarvoor relevante processtukken) het verdedigingscriterium naar analogie toegepast moet worden. Dat zich in de onderhavige zaak dat heeft voorgedaan is echter niet op enig moment door de verdediging aangevoerd en ik zie ook geen aanleiding om daarvan in cassatie uit te gaan. Integendeel, het lijkt er op dat de raadsman, die op dit punt uitgebreid aan de hand van een pleitnota verweer heeft gevoerd, wel degelijk (ruim) voor de terechtzitting over de (door hem gewraakte) aanvullende processen-verbaal beschikte. Een reden om niet vóór de terechtzitting bij schriftuur aan de advocaat-generaal te verzoeken om het oproepen van de getuigen is niet aanwijsbaar. Ik neem daarbij in ogenschouw dat de verdachte in eerste aanleg was vrijgesproken en dat in zulke gevallen een appelschriftuur in de zin van art. 410 lid 3 Sv niet verlangd is. Een schriftelijk verzoek ex art. 414 lid 2 jo. 263 en 264 Sv brengt mee dat het verdedigingscriterium – volop - geldt voor een bij ‘gewone’ schriftuur opgegeven getuige. De enige eis die daarbij geldt is dat dit verzoek voorafgaand aan de terechtzitting wordt gedaan. Het niet benutten van die mogelijkheid kan aan de verdediging worden toegerekend, in die zin dat geen aanspraak kan worden gemaakt op het verdedigingscriterium maar dat het noodzakelijkheidscriterium door de rechter kan worden gehanteerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c4e1cb0a547b87ede47d23d23ab52156312c1bdf447c84907c7cb8dc6a92f802 | shasum -a 256