Onder 3.15 Parket bij de Hoge Raad 6 januari 2017

[verweerster] heeft als verweer aangevoerd dat de klacht er vanuit gaat dat BBZ een beroep kan doen op de bescherming tegen ontruiming geboden door art. 7:230a BW, maar dat dit geen verschil maakt voor de beantwoording van de vraag of BBZ jegens [verweerster] een gebruiksvergoeding verschuldigd is. In dit verband acht [verweerster] van belang dat het hof erop heeft gewezen dat BBZ zich zelf op het standpunt heeft gesteld dat de huurovereenkomst op 13 april 2015 is geëindigd en dat [verweerster] deze niet heeft voorgezet. Uit deze stellingen, van de juistheid waarvan het hof veronderstellenderwijs is uitgegaan, kan, aldus nog steeds [verweerster], niets anders worden afgeleid dan dat BBZ zonder recht of titel jegens [verweerster] op de onroerende zaak verblijft en daarvoor aan [verweerster] een gebruiksvergoeding verschuldigd is; een eventueel beroep op ontruimingsbescherming jegens de curator staat daaraan niet in de weg. Bovendien staat vast dat het recht van erfpacht per 13 april 2015 is geëindigd, zodat de curator geen (zakelijk) gebruiksrecht meer heeft; daaruit volgt dat de curator niet langer nog, en dus anders dan BBZ betoogt, feitelijk een gebruiksrecht verschaft. Voor zover onderdeel 2 zo zou moeten worden gelezen dat BBZ jegens [verweerster] een beroep op ontruimingsbescherming zou kunnen doen dient deze klacht volgens [verweerster] te falen omdat deze bescherming uitsluitend tegen een verhuurder kan worden ingeroepen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/747fba53a04482af9691c1b7eb3f90e97dc5e4da3b9bc318b5b5f8ac541ceea8 | shasum -a 256