Onder 3.16 Parket bij de Hoge Raad 6 januari 2017

Ik meen dat deze klacht inderdaad in lijn met het zojuist weergegeven verweer dient te falen. Onderdeel 2 lijkt teveel betekenis toe te kennen aan ’s hofs formulering in rov. 3.6.1. dat een beroep op ontruimingsbescherming BBZ ‘niet kan baten’, door daartegen op te komen met een klacht die inhoudt dat BBZ wel degelijk belang kan hebben bij een beroep op ontruimingsbescherming. De klacht miskent hiermee de context waarin het hof het beroep op ontruimingsbescherming heeft beoordeeld: namelijk die van de vraag of BBZ een gebruiksvergoeding jegens [verweerster] verschuldigd is. BBZ stelt zich immers zelf op het standpunt dat zij geen huurovereenkomst of andere rechtsverhouding met [verweerster] heeft, waaruit, zoals het hof ook heeft gedaan, moet worden afgeleid dat BBZ zonder recht of titel jegens [verweerster] op de onroerende zaak verblijft. Vervolgens oordeelt het hof dat BBZ voor het gebruik van de onroerende zaak een vergoeding verschuldigd is aan [verweerster] (rov. 3.6.2.). Voor zover een beroep op ontruimingsbescherming ex art. 7:230a BW kan worden gedaan, kan deze bepaling slechts worden ingeroepen jegens de curator, als verhuurder, en niet jegens [verweerster]. In dit licht moet het oordeel van het hof, dat een beroep op art. 7:230a BW BBZ niet kan baten, als volgt worden gelezen: dit kan haar niet baten, omdat het niet tot een ander oordeel kan leiden ten aanzien van de verschuldigdheid van een gebruiksvergoeding aan [verweerster], zodat dit oordeel van de voorzieningenrechter bij het hof om die reden in stand blijft. Nu onderdeel 2 dit miskent, faalt het.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/747fba53a04482af9691c1b7eb3f90e97dc5e4da3b9bc318b5b5f8ac541ceea8 | shasum -a 256