Onder 3.7 Parket bij de Hoge Raad 6 januari 2017

[verweerster] heeft als verweer betoogd dat de inningsbevoegdheid van [verweerster] niet louter op de mededeling van de curator is gebaseerd, maar tevens op de omstandigheden dat BBZ tot 13 april 2015 huur is verschuldigd, dat [verweerster] en de curator afspraken hebben gemaakt over de erfpacht en de huurovereenkomst en dat de curator sindsdien niet meer op betaling heeft aangedrongen. Ook wordt betoogd dat het hof niet heeft miskend dat een rechtsgrond nodig is voor de inningsbevoegdheid van [verweerster], maar slechts in het midden heeft gelaten van welk alomvattend juridisch etiket de overeenkomst tussen [verweerster] en de curator kan worden voorzien. Verder mist de klacht feitelijke grondslag, aldus [verweerster], omdat deze er vanuit gaat dat het hof heeft vastgesteld dat aan [verweerster] geen (uitdrukkelijke) last of volmacht is verstrekt; voor een volmacht of lastgeving is bovendien geen akte nodig, opnieuw anders dan het middel veronderstelt. Dat geen stukken zijn overgelegd waarin uitdrukkelijk een last, volmacht of cessie is overeengekomen, betekent dan ook niet dat daarvan geen sprake is. Tenslotte heeft [verweerster] toegelicht waarom de curator met [verweerster] is overeengekomen dat deze bevoegd was tot inning van de huurpenningen: namelijk omdat de boedel problemen had de aan [verweerster] verschuldigde canon te voldoen. Indien [verweerster] de huurpenningen zou innen, kon zij deze verrekenen met haar vordering op de boedel ter zake van de canon.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/747fba53a04482af9691c1b7eb3f90e97dc5e4da3b9bc318b5b5f8ac541ceea8 | shasum -a 256