Onder 5.8. Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2017

Uit de hiervoor besproken jurisprudentie kan worden afgeleid dat onder omstandigheden aan op de plaats delict aangetroffen DNA-materiaal dat zich bevindt op een verplaatsbaar object, een zeer sterke aanwijzing kan worden ontleend dat de verdachte aldaar aanwezig is geweest. Een in algemene termen gesteld verweer dat het DNA-materiaal is aangetroffen op een verplaatsbaar object, zodat niet kan worden uitgesloten dat het voorwerp op de plaats delict terecht is gekomen zonder dat de verdachte zelf fysiek daar aanwezig is geweest, is dan onvoldoende is om deze sterke aanwijzing te ontzenuwen. In de onderhavige zaak gaat het weliswaar niet om DNA-materiaal dat op de plaats van het delict is aangetroffen, maar wel om DNA-materiaal dat is veilig gesteld in de bus waarmee de daders naar en van de plaats van het delict zijn gereden en die door de daders kort na het delict kennelijk overhaast is verlaten onder achterlating van een groot aantal voorwerpen die in verband kunnen worden gebracht met het gepleegde feit. Het DNA-materiaal van de verdachte is daarbij aangetroffen op maar liefst drie verschillende voorwerpen in de bus, te weten op het handvat van een reistas waarin onder meer vier bivakmutsen zaten, in speeksel op één van die bivakmutsen (dit terwijl uit de bewijsvoering van het hof blijkt dat de daders een bivakmuts droegen) en op een batterij in een schoen die van een van de medeverdachten is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9ecd5fbf0c7062ab181d2a82fa76ed3f8393cbcbab9ad464fb90d9f673d1ab66 | shasum -a 256