Onder 5.9. Parket bij de Hoge Raad 14 februari 2017

Voor zover het middel er over bedoelt te klagen dat het hof heeft miskend dat bij de waardering van het DNA-bewijs voorzichtigheid moet worden betracht, faalt het. Het hof heeft onder ogen gezien dat de DNA-sporen op verplaatsbare voorwerpen zijn aangetroffen en heeft onderzocht of voor die aanwezigheid van die voorwerpen andere verklaringen kunnen worden gegeven. Het hof heeft zijn oordeel dat de verdachte aanwezig was op de plaats van het delict bovendien niet uitsluitend op dit DNA-bewijs gestoeld (zie daarover de bespreking van het tweede middel). Het middel klaagt dat het oordeel van het hof dat de verdachte geen aannemelijke verklaring voor de aanwezigheid van zijn DNA op de voorwerpen in de bus heeft gegeven, onbegrijpelijk is. Ik kan de steller van het middel daarin niet volgen. In hoger beroep heeft de verdachte zich op zijn zwijgrecht beroepen, terwijl hij in eerste aanleg enkel heeft verklaard dat het mogelijk is dat hij met dingen in het busje in aanraking is geweest. Dat, zoals in de toelichting op het middel wordt aangevoerd, de verdachte de halfbroer van medeverdachte [medeverdachte 2] was met wie hij innige contacten onderhield en dat de verdachte ook contacten onderhield met medeverdachte [medeverdachte 1], kan daaraan niet afdoen, nu een daarop gebaseerde verklaring voor de aanwezigheid van de voorwerpen door de verdachte niet is gegeven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9ecd5fbf0c7062ab181d2a82fa76ed3f8393cbcbab9ad464fb90d9f673d1ab66 | shasum -a 256