Onder 6.5 Parket bij de Hoge Raad 14 maart 2017

In de onderhavige casus oordeelde Hof Arnhem-Leeuwarden op 10 september 2013 (nrs. 12/00350 en 12/00359, NTFR 2013/2156, met commentaar van Schoonhoven-Aukema) dat de beide auto’s van de zaak niet aan de werknemers ter beschikking waren gesteld ‘aangezien zij niet de feitelijke macht over de auto’s uitoefenden’. Die feitelijke beschikkingsmacht is mijn inziens zeer cruciaal. De visie van de advocaat-generaal volgt de Hoge Raad dan ook niet. In zijn conclusie van 29 januari 2015 (nr. 13/04993, NTFR 2015/1297, met commentaar van ondergetekende) legde A-G IJzerman alle nadruk op het bewijsvermoeden van de tweede volzin van het eerste lid van art. 13bis Wet LB 1964. Die zienswijze is echter te ruim. Allereerst moet beoordeeld worden of een auto ter beschikking is gesteld. Het is aan de inspecteur om dat aannemelijk te maken. Heeft de inspecteur daaraan voldaan, dan zegt de fictie vervolgens dat er ook privégebruik is – je kunt de auto immers de jure in je macht hebben, maar er de facto niet privé mee rijden – waarmee het forfait voor de hoogte daarvan van kracht is. Wil de belastingplichtige tegenbewijs leveren tegen de hoogte van dat forfait, dan zal hij het beperkte privégebruik van niet meer dan 500 kilometer per jaar moeten doen blijken. Dat zijn derhalve twee verschillende vragen. De eerste vraag, de terbeschikkingstelling, wordt niet in alle gevallen waarin een werknemer een auto van zijn werkgever heeft bestuurd, positief beantwoord. Als het gebruik van die auto slechts ziet op het vervoer van goederen of personen voor de uitvoering van bepaalde opdrachten van de werkgever, blijft de feitelijke beschikkingsmacht over de auto bij de werkgever berusten en is de auto niet ter beschikking gesteld in de zin van het autokostenforfait.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eab1dbcffc4fd776fbfd667f2ff0cff597a61e2268dd3b7e7bd3c88f18a90653 | shasum -a 256