Onder 6.6 Parket bij de Hoge Raad 14 maart 2017

2. De Hoge Raad herhaalt in dit arrest (r.o. 2.3.1), voor zover daar nog twijfel over bestond, de lijn voor de bewijslastverdeling die in HR 13 augustus 2010, ECLI:NL:HR:2010:BN3831, BNB 2010/312 is gegeven. Of een auto uitsluitend zakelijk wordt gebruikt kan de inspecteur beoordelen aan de hand van hetgeen tussen werknemer en werkgever contractueel is overeengekomen. Indien in het contract een bepaling is opgenomen dat de werknemer de auto uitsluitend voor zakelijke doeleinden mag gebruiken, kan dit een indicatie geven dat geen sprake is van een ter beschikking gestelde auto. Zodra de inspecteur aannemelijk heeft gemaakt dat een auto ter beschikking is gesteld, treedt meteen de wettelijke fictie van art. 13bis Wet LB 1964 in werking. Om een bijtelling te voorkomen, is het voor de werknemer mogelijk om te doen blijken dat de auto op jaarbasis voor niet meer dan 500 kilometer voor privédoeleinden is gebruikt. Het doen blijken kan berusten op een rittenadministratie, maar is aldus niet cruciaal voor de vraag of een auto voor privédoeleinden is gebruikt. Zo oordeelde de Hoge Raad in HR 22 oktober 2010, ECLI:NL:HR:2010:BO1395, BNB 2011/22 dat elk bewijsmiddel, ongeacht de vorm, is toegestaan. Naar mijn mening kan een verbod op privégebruik, de aard en staat van een auto en het niet verzekeren van een werknemer bij privégebruik ook als bewijsmiddel gelden. Tevens kan een bewijsmiddel zijn dat een werknemer over een eigen auto beschikt en/of dat de specifieke geografische omstandigheden dusdanig zijn dat van privégebruik niet of nauwelijks sprake kan zijn, althans dat daarmee het privégebruik op jaarbasis niet meer bedraagt dan 500 kilometer. Ik vraag mij dan ook af of in onderhavige casus een forfaitaire bijtelling überhaupt mogelijk was geweest indien geoordeeld zou zijn dat de auto’s wel ter beschikking stonden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eab1dbcffc4fd776fbfd667f2ff0cff597a61e2268dd3b7e7bd3c88f18a90653 | shasum -a 256