Onder 9.13 Parket bij de Hoge Raad 14 maart 2017

Op welk moment deze individuele last uitgroeit tot een disproportionate burden is moeilijk te vangen in een algemene formule; de toetsing door het EHRM aan de vereiste fair balance draagt van nature een sterk casuïstisch karakter. In zijn algemeenheid geldt dat naarmate de inbreuk op het eigendomsrecht groter is, de waarborgen voor het individu ook groter moeten zijn. Het oordeel van het EHRM inzake de disproportionaliteit van de hiervoor besproken Hongaarse heffing [bedoeld zijn de zaken N.K.M. en R. Sz.; A-G] de zaak steunt dan ook op een kleurrijk samenstel van omstandigheden. Naast het betrekkelijk lage drempelbedrag en het gebrek aan overgangsrecht, spelen ook de beperktheid van de heffing tot bepaalde ambtenaren en het doel van de uitkering een rol. Geen enkele reden lijkt op zich doorslaggevend voor het oordeel van het EHRM. Bij de hoogte van het tarief, een essentieel argument voor de constatering van een disproportionele last, benadrukt het EHRM zelfs dat dit tarief op zichzelf niet doorslaggevend is. Zowel de absolute als de relatieve hoogte van het tarief wordt overigens betrokken in de beoordeling. Of en in hoeverre het tarief van een heffing kan leiden tot een zodanige excessive burden dat sprake is van disproportionaliteit, moet echter altijd met inachtneming van andere relevante ‘lastverzwarende’ omstandigheden beoordeeld worden. Uit jurisprudentie van het EHRM blijkt bovendien dat zowel de aanwezigheid van een plafond in de heffing, als de relatie van de heffing met het werkelijke inkomen een belangrijke rol speelt bij het proportionaliteitsoordeel:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eab1dbcffc4fd776fbfd667f2ff0cff597a61e2268dd3b7e7bd3c88f18a90653 | shasum -a 256