Onder 2.7. Parket bij de Hoge Raad 17 maart 2017

In onderdeel 3 wordt aangevoerd dat [eiseres] zich buiten de EU heeft begeven hetgeen met zich zou brengen dat art. 2 lid 2 Fw (waarin is bepaald dat indien de schuldenaar zich buiten Europa heeft begeven, de rechtbank van zijn laatste woonplaats bevoegd is) van toepassing is. Dit laatste betekent volgens [eiseres] dat de rechter van Dubai bevoegd is. Dit onderdeel faalt eveneens. Zoals gezegd is bij de vaststelling van de woonplaats van rechtspersonen de statutaire vestigingsplaats doorslaggevend. Aangezien [eiseres] statutair in Amsterdam en niet in Dubai is gevestigd is art. 2 lid 1 Fw van toepassing en leidt dit tot bevoegdheid van de rechter in Amsterdam, ook als, zoals wordt gesteld, de COMI van [eiseres] in Dubai zou zijn gelegen. Volgens het onderdeel leidt toepassing van lid 1 in plaats van lid 2 tot een onredelijke uitkomst - kort gezegd - omdat natuurlijke personen zich vrijelijk kunnen verplaatsen en rechtspersonen niet. Dit faalt eveneens. Daargelaten dat een rechtspersoon op zichzelf de mogelijkheid heeft om zijn statutaire zetel te verplaatsen (waarvoor [eiseres] kennelijk niet heeft gekozen), is de achterliggende gedachte voor het verschil in behandeling tussen natuurlijke personen en rechtspersonen gelegen in het voorkomen dat een debiteur de gevolgen van een faillissement kan ontlopen door zijn bedrijfsactiviteiten eenvoudig naar het buitenland te verplaatsen. Ik verwijs ook naar hetgeen ik hierover heb opgemerkt in mijn conclusie voor HR 19 februari 2016 betreffende een zusteronderneming van [eiseres]. Volgens het onderdeel verschilt de onderhavige zaak met die zaak dat thans van enige binding met de Nederlandse rechtsorde geen sprake meer is. Daargelaten de juistheid van die stelling, is dit voor de bevoegdheidsvraag op grond van art. 2 Fw echter niet relevant. De eerste klacht faalt dan ook in zijn geheel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/798e1514b12b9c159d0bed4d8ae6f9a7b3593463ef38ca8c8321349d91bf76fe | shasum -a 256